Ter gelegenheid van de Werelddag van het Afrikaanse Kind confronteert een bezoek aan een land in Afrika, gelegen nabij de evenaar, met de realiteit van de “kinderen van de vuilnisbelt”. Deze kinderen leven het hele jaar door met hun familie op de stedelijke stortplaats, waar zij afval sorteren om te overleven, de vuiligheid inademen en zich soms voeden met wat zij vinden. Zij worden behandeld als afval tussen het afval, blootgesteld aan een extreme sociale en menselijke geweldrealiteit. Zeer jonge meisjes worden soms verkracht in ruil voor voedsel of voor de toestemming om toegang te krijgen tot de meest winstgevende sorteerruimtes.
Naast deze ellende probeert een vereniging de jongsten enkele uren per dag aan de vuilnis te onttrekken via een kleuterschool. De kinderen ontdekken daar met nieuwsgierigheid een Europese bezoeker, wat op pijnlijke wijze de ongelijkheid in huidskleur en levenslot blootlegt. Ook andere initiatieven bestaan: naaiateliers voor moeders, de productie van zeep, bakstenen of houtskool uit afval, bescheiden pogingen om waardigheid te herstellen.
Tegenover deze werkelijkheid dringen verdriet en hoop zich tegelijk op. Toch blijft de situatie dramatisch, ondanks de goedkeuring van het Afrikaans Handvest inzake de rechten en het welzijn van het kind in 1990, geïnspireerd door het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind van 1989. Vergeten oorlogen, klimaatontregeling, sanitaire rampen en massale migratie blijven de kinderen van het armste continent treffen. De afgekondigde rechten lijken machteloos zolang armoede, racisme en minachting blijven voortbestaan. De rechten van het kind kunnen nooit werkelijk worden gerealiseerd zolang de fundamentele rechten van hun ouders, hun families en hun volkeren niet worden gerespecteerd.
Lees het volledige cursiefje in de oorspronkelijke taal:
