Naar aanleiding van een vonnis van de vrederechter in Schaarbeek bespreekt de auteur in een breder perspectief de actuele tendens om overlevingsstrategieën van mensen in armoede te criminaliseren. Daardoor worden mensen in armoede gepercipieerd als een veiligheidsprobleem en verdwijnt de aandacht voor armoede als structureel probleem in al haar aspecten. Dat uit zich ook in wetgevende initiatieven en rechtszaken rond kraken, of ‘verblijf zonder recht of titel’.
Een Brusselse vennootschap doet aan huisjesmelkerij en buit op die manier de sociaaleconomische kwetsbaarheid van haar huurders uit. Als daartegen reactie komt, roept deze verhuurder de illegale bezetting van zijn eigendom in. Hiermee zou de huisjesmelker niet alleen een strafrechtelijke veroordeling vermijden, maar zou hij ook kunnen genieten van de versnelde uitzettingsprocedure die gegarandeerd wordt door de antikraakwet. Dit oneigenlijk gebruik van de antikraakwet zou voor de slachtoffers van de huisjesmelker wel tot een dubbele straf leiden: bovenop hun administratieve en/of socio-economische onzekerheid en kwetsbaarheid worden zij ook nog eens geconfronteerd met een strafrechtelijke sanctie. De vrederechter volgde de argumentatie van de verhuurder/huisjesmelker niet. Maar deze zaak is wel illustratief voor de actuele tendens om bewoning zonder titel of recht exclusief vanuit een veiligheids- en eigendomsrecht perspectief te benaderen. Dat individualiserende en ‘straf de armen’ perspectief blijkt ook uit recente wetgevende initiatieven in de anti-kraakwetgeving.
In plaats van het aantal kraakpanden te verminderen, vergroot deze wet juist de kwetsbaarheid van huurders in economisch of administratief precaire situaties, die moeilijk aanspraak kunnen maken op huisvesting.
Als het recht op huisvesting volledig wordt ontzegd door bewoning zonder titel of recht strafbaar te stellen, dan worden mensen geviseerd en ook gestraft voor een sociaal probleem met maatschappelijke oorzaken, dat uiteraard vooral mensen in precaire situaties treft. Het is ook uitgerekend deze groep die vaak niet in staat is haar rechten te laten gelden omwille van de vele drempels naar een rechtsgang.
Dit leidt tot een miskenning van het recht op een menswaardig leven waarvan het recht op huisvesting een essentieel onderdeel is.
Lees het commentaar in de oorspronkelijke taal:
