Nu de federale subsidies met een derde zijn teruggeschroefd, hebben de voedselbanken – essentiële schakels in de lokale solidariteit die is ontstaan uit vrijwilligersinitiatieven uit de jaren ’80 – moeite om hun taak voort te zetten: het verstrekken van voedselhulp aan mensen in een kwetsbare situatie.
De vaststelling is alarmerend: bijna 30 % van de voedselpakketten die in België worden uitgedeeld, wordt verstrekt door een OCMW, dat gedwongen is een beroep te doen op de noodhulp van maatschappelijke organisaties, terwijl de wet de financiering van sociale bijstand aan de overheid toevertrouwt.
Deze evolutie roept vragen op: het voedselpakket, dat een tijdelijke uitzondering zou moeten blijven, telt vandaag dubbel zoveel begunstigden als tien jaar geleden en zelfs drie maal zoveel als dertig jaar geleden. Dat legt de schrijnende tekortkomingen van ons sociaal beleid bloot, evenals die van een “integratie-inkomen” dat zijn naam nauwelijks waarmaakt.
De auteur pleit ervoor de machteloosheid van maatschappelijk werkers te erkennen. Zij kampen met een gebrek aan tijd en middelen. Tegelijk herinnert hij eraan dat het waarborgen van een waardig bestaan voor elke burger in de eerste plaats een politieke keuze is in het kader van een rechtvaardige verdeling van de collectieve rijkdom.
Lees het cursiefje in de oorspronkelijk taal:
